LA Jan 26

This transcription is a reflective piece about a personal journey towards self-discovery and inner peace. The speaker expresses a desire to break free from limitations, connect with their inner essence, and embark on a spiritual journey symbolized by finding the way to the ocean. Throughout various body movements and meditative prompts, the speaker explores themes of self-acceptance, hope, trust, and surrender. The overall message encourages embracing one's true self, following inner desires, and choosing a path of devotion and self-discovery. It emphasizes the importance of love, compassion, and connection with oneself and others in navigating life's journey. De Doorstige Frisie Ik heb een dorstige fris in mij, die nooit genoeg krijgt van waar hij dorstig naar is. Toon mij de weg naar de oceaan. Breek mijn halfhartigheid en al die kleine kaders die mij beperken. Ik wil deze muziek van het hart en deze dagenraad en de warmte van jouw woon tegen de mijne. Een grote stilte overkomt mij en ik vraag mij af waarom ik mij zo laat afleiden. Ik wil je uitnodigen om met gesloten ogen jezelf te plaatsen op de plek waar jij nu bent. En in je hart die vraag te stellen, dat verzoek te doen, toon mij de weg naar de oceaan. Als het grote verlangen van jou als reiziger op een innerlijke weg. En in dit gloednieuwe jaar is de Latifa een weg om te onderzoeken. Een weg om in de diepte aan te komen van dit verlangen naar die oceaan. Dus breng jezelf met je beide handen bijeen en wrijf ze tegen elkaar aan voor je hart. Maak een klein beetje lengte in je rug. Tegelijkertijd zak je met je bekkenbodem op je stoeltje, je kussentje. En verzorg je in je buik en je binnen en je gezicht. Geef je jezelf echt aan de aarde die jou draagt. Stel je het nieuwe jaar voor als een grote ruimte voor je, onbekend. Stel je je hele leven voor als een ruimte en een weg achter je. Jij bent een salak. De salak in de Soefie-traditie is de reiziger. Leg je handen dan rustig neer op je bovenbenen en wrijf even over je bovenbenen, je knieën. En zucht een paar keer. Om jezelf op deze plek en in dit moment te bevestigen in jouw bestaan en de 55 jaar van je leven. En de vrijheid te geven voor de grond onder je voeten nu. Nu liggen je handen stil, ben jezelf helemaal stil. Laat je de adem komen door je neus hoog uit bron tot diep in je bekkenbodem, in. Span je bekkenbodem een klein beetje aan en adem dan uit diep de aarde in. Adem in vanuit de aarde, vul je hart. En adem uit door je kruin, door je mond terug naar bron. En maak dan met je lichaam een draaiende, spiralende beweging linksom. En begeef je op reis salak, reiziger. In jouw innerlijke wereld. Je neemt je linker hand en die neemt je rechter pols vast. Een diepe dankbaarheid voor het leven en de levensweg die jou gegeven is. Neem je linker hand de rechter op en breng die naar je linkerzij. En leg die daar neer op de plaats van aanvaarden. Aanvaarden. Deze dagen raad. Een nieuw begin. En herken onder je handen. Jou zelf in je diepste essentie. Ik besta. Ik besta. Adem zachtjes door, draai linksom. Ga dieper en dieper naar binnen. Ik besta. En wees in jouw natuur, zoals alles in de natuur. Kun je alleen jezelf zijn. Ik besta. Word een lege platzijde. Een nieuw begin. Uit je kruin, door je kruin komt het licht naar binnen. Herken in jou een onverwoestbare onschuld. Ik besta. De onschuld van jouw ziel hier in de reis als zalig, als reiziger op deze aarde nu. Adem door in deze glavaat. In deze mogelijkheid. Aanvaard die mogelijkheid. Van de onschuld van jouw ziel. Van jouw natuur. Adem je in, helemaal in. En op de uitademing neem je linkerhand de rechter mee over je buik. Voel je buik ontspannen. En kom aan in je rechterzijd. Op de plaats van verlangen. Dit vraagt mij af, waarom ik mij zo laat afleiden. Verlangen gaat over je herinneren wie jij bent in je ziel. Dat is het verlangen van de zalig, van de reiziger. En je laat je afleiden, ja, telkens weer als menselijk leven in deze horizontale wereld. En in onze persoonlijkheid passen we ons aan. Zijn we vaak iemand anders dan die we inwezen zijn? En maak daar eens een vraag van, in plaats van een probleem. Ik vraag me af, waarom ik me zo laat afleiden. Van die werkelijkheid en die waarheid van wie ik ben. Voel misschien de frustratie hierover en laat die lekker bromen. Waar verlang je werkelijk naar? Voorbij het succes, voorbij al je zekerheden, voorbij de erkenning. Waar verlang jij naar? In jouw ziel schuis. En herinner je wie jij bent. En gaat reizen in dat verlangen. Adem je in, helemaal in. En op de uithademing neem je linkerhand rechter mee, schuin over je lichaam. Dan kom je eerst langs je zonneflecht. Hier zeg je ik. En besluit je om in je bewustzijn op te klimmen naar de plaats van hoop. Hier op je linker long. En daar leg je je handen zachtjes neer. Een grote stilte overkomt mij. Wel, het is hoop. Je stijft letterlijk uit boven al het tumult, de strijd, het gedoe van de horizontale wereld. Je zoekt die stilte op hier. Je gaat op weg als reiziger en je ontwaakt. En open je dan voor een mogelijkheid. Open je dan voor hoop. Voor een groter verhaal van jouw goddelijke bestemming, van jouw zielsbestemming. Open ook je handen en bid erom en vraag erom. Maak je verlangen naar dat licht. Maak je verlangen naar die genade. Maak je verlangen naar die herinnering. Heilig hier. In hoop. Een grote stilte overkomt mij. Zachte spiralende bewegingen linksom. En stel je dan voor dat hooguit bron een gouden draad naar jou toe komt. Die draait en draait en draait. Die komt binnen in je kruim. En die verbindt jou met dat grote bewustzijn. En zo ontvang jij hoop dwars door alles heen. Door gedachten, door wanhoop, door donkerte. Je bent verbonden in die gouden draad. En hier krijg jij, reiziger, jouw naam. Zalig. Reiziger. Dit is die heldere ster waar jij op kan koersen. Adem je in, helemaal in. En op de uitademing neem je linkerhand de rechter zachtjes mee over je borst. Langzaam. Naar de plaats van vertrouwen. De top van je rechterom. Stevig. Verbonden in die gouden draad. Voel je hier de kracht van jouw aanwezigheid. Een diep vertrouwen voorbij al die kleine kaders die mij beperken. En voel je hier onder je handen een diep vertrouwen in wie jij bent. Herinner je hier jouw voornaam, zalig. Laat jouw naam hier klinken, diep van binnen. En hoor hoe taai je ziel is. Hoor in jouw naam het verhaal van de menselijke weg. Voel je kracht en je moed op jouw menselijke weg. In wie je bent en in wie je geworden bent. In wie je bent en in wie je geworden bent. De vertrouwen gaat over een oog van liefde. Je wordt gezien en je ziet met een oog van liefde, volkomen eerlijk. Je bent mild en je wijst niets af. En je geeft jezelf een bemoedigende knipoog, lieve reiziger, in jouw naam. Adem je in, helemaal in. En op de uitademing neem je linkerhand de rechter mee naar je keelgebied. En leg die daar zachtjes neer, je vingertoppen op je kin, je handen voor je keel. En buig dan licht je hoofd, je kraan is het hoogste punt. Dit is de plaats van overgave. Bereik mijn halfhartigheid. Laat los om te ontvangen. Hier ben ik. Ontspan in je gezicht. Laat het masker los. Ontspan, hier ben ik. Hier ben ik in mijn onschuld. Hier ben ik, in een natuurlijke vreugde en verdriet, als een kind in verwondering. Hier ben ik, in de mens die ik ben. Verzacht en verzacht en verzacht. En ga open als een bloem. Open je handen als een bloem. En stel je ons allemaal voor als bloemen die openen. En in die verbondenheid laat je je handen rustig zakken. En komen ze aan bij je hart, met z'n zachtjes neer, om je hart. De hele borst. Is een plek van liefde. Adem door. Zachte spiralen bewegen. Ik wil deze muziek van het hart. En de warmte van jouw wang tegen de mijne. Ik wil je uitnodigen om je linkerhand neer te leggen op het midden van je borst. En je rechterhand zacht je wang in te leggen. En even zo zachtjes te rusten. Je wang te voelen. Tegen de mijne. De muziek te horen van ons hart. Eeuwige muziek. Eeuwige liefde die niet sterft. Voel onder je linkerhand de bereidheid in het hart je totale toewijding aan liefde. In al zijn verschijningsvormen. Liefde in compassie. Liefde in vriendschap. Liefde als geliefde. Liefde als een wijze. Het gerijpte hart weer onder je handen. Je wang in de andere hand. Leg je rechterhand alweer neer op je hart. En in je linkerhand laat je de wang rusten in de hand van iemand anders. Dus leg je wang, je linkerwang, weer in de hand neer. En linkshand is dat, is dat de hand van God. Is dat de hand van iemand die nu in je opkomt. Iemand die jouw dier bij is. Misschien is die mens nog hier, misschien is die mens al aan de andere kant. Laat je hoofd even rusten, lieve reiziger. Misschien is het de hand van iemand die jou als reiziger is voor te gaan. Laat dan ook deze hand zachtjes teruggaan naar je hart. En open je beide handen voor je hart. En weet je verbonden. Weet je verbonden met alle harten. Weet je verbonden met alle reizigers in deze wereld. Allemaal op weg. En net gezellig nu hier. En net gezellig met wie je verbonden bent op een innerlijke weg. Wijd je daaraan toe. En sta op in die liefde, in die vrede. Adem in, helemaal in. En op de uitademing laat je je handen rustig gaan over je solar plexus, over je buik tot onder je navel. En kom je aan op de plaats van wil. Ik heb een dorstige vis in mij die nooit genoeg krijgt van waar hij dorstig naar is. Voel hier. Dat deze weg ook nooit ten einde is. En dat dat goed nieuws is. Altijd weer. Elk jaar weer. Elke levensfase weer. Een nieuwe ronde. Een nieuwe reis. En de vrijheid is dat jij kan kiezen. Dat je kan kiezen waar je je op wil afstemmen dit jaar. Dat je je toewijding kan geven aan die ene kwaliteit waar je als reiziger dorstig naar bent. Toon mij de weg naar die oceaan is je been, dat is wat je wil. Laat je handen aan de eerstzijde van je lichaam zakken. Handpalmen naar voren, duimen naar achter. Dit is de bereikheid. Dit is de betekenis van devotie. Bereid, ruim. Om op weg te gaan. En je toon mij de weg naar die oceaan is je been. Laat je handen aan de eerstzijde van je lichaam zakken. Handpalmen naar voren, duimen naar achter. Dit is de bereikheid. Goed te weilen. Wat die koningen, die stervolgsten. Op weg naar doodbewustzijn. En voel dan waar jouw vrijheid nu is om te kiezen. Waar jouw weg dit jaar begint. Is het op je linkerzijd bij aanvaarden? Aanvaarden van deze dagen uit? Aanvaarden van een nieuw begin? Is het op je rechterzijd het verlangen om je te herinneren wie je bent? Is het op de plaats van hoop die grote stilte, het ontwaken, die gouden draad? Is het op de plaats van vertrouwen? In jouw naam. Met het oog van liefde kunnen kijken. Is het op de plaats van overgraven? Hier ben ik, in mijn onschuld. Is het op de plaats van liefde? Jouw wang tegen de mijne. Is het op de plaats van wil, die dorstige vis, de vrijheid om te kiezen? Laat je handen daar rusten. Waar je voelt waar jouw bijdrage is. Bijdrage is nu op die evolutieweg van deze aarde, van deze mensheid. Ik heb een dorstige vis in mij, die nooit genoeg krijgt van waar hij dorstig naar is. Toon mij de weg naar de oceaan. Breek mijn hoofdhartigheid en al die kleine kaders die mij beperken. Ik wil deze muziek van het hart en deze dageraad en de warmte van jouw wang tegen de mijne. Een grote stilte overkomt mij en ik vraag mij af waarom ik mij wel laat afleiden. Leg je handen weer rustig neer op je bovenbenen. Voel nog even naar. Ondertitels ingediend door de Amara.org gemeenschap